Hitte

Na een kort verblijf in Nederland voor familie bezoek, ben ik weer terug aan boord. Fijn. Zodra de vliegtuig deuren open gingen werd ik omsloten door een deken van warme lucht. Dit beloofde niet veel goeds, het was namelijk pas 9 uur 's morgens. Madame Curie lag er prima bij, en de zeilen die ik bij de zeilmaker had afgegeven voor mijn vertrek waren keurig gereed. De volgende dag voelde ik me al wat zwakjes, en besloot ik het wat rustig aan te doen. Ook het feit dat er in Griekenland sprake was van een hitte golf maakte dat iedereen het tempo aanpaste. Enkele dagen later ging het echter mis. Ik had verhoging, 38.3, en buiten was het 38 graden. Het resultaat: ik diep ongelukkig. Er was geen ontsnappen aan de hitte. Twee dagen lamlendig in de kuip gelegen, en alles gedaan om te proberen om ergens verkoeling te vinden. Als ik ziek ben in het buitenland dat zwelg ik van zelfmedelijden, en deze keer vond ik het helemaal terecht! De hitte is gewoon niet te ontvluchten.

Inmiddels ben ik weer helemaal hersteld, en geniet weer volop van mijn sabbattical. De hittegolf is ook voorbij, dat scheelt enorm in het leefcomfort aanboord.

Toch nog cultuur

Ondanks mijn uitgesproken vakantie stemming, vind ik het toch leuk of af en toe wat cultuur te bekijken. Met name als het niet te ver lopen is!

Fort op klein eilandje voor Gaios (Paxos).

Fort op klein eilandje voor Gaios (Paxos).

De kerken zijn hier ook heel anders ingericht dan in Kroatie. Hier zijn het orthodox ingerichte kerken met veel goud, blauw en afbeeldingen. En eerlijk is eerlijk, de kerken zijn in een beter onderhouden staat dat ik Kroatie.

Kerk in Preveza.



Fort boven Vonitsa.

Fort boven Vonitsa.

Boven is het uitzicht altijd schitterend!!!



Beneden ligt Madame Curie.



 Echt ver hoef ik nog steeds niet te lopen voor cultuur, vanaf het fort kan ik Madame Curie gewoon zien liggen (net achter die motorboot).

Nightlife

Het is duidelijk, ik ben nog niet helemaal aangepast aan het (nacht)leven hier. Ik vond het al verdacht leeg op alle terrassen langs het water overdag, en elk spoor van toeristen ontbrak. Maar ik heb het mysterie opgelost!

Vorige week lag ik in Preveza, en kon ik het dagelijks leven in Griekenland met eigen ogen gade slaan. Rond een uur of 21:30 beginnen mensen zich te verzamelen langs de waterkant. Om een uur of 23:00 komen de eerste Senegalezen, die merk tassen verkopen (orginele, echt waar?). En rond middernacht gaan de Grieken eten. Toen ik om 00:30 een rondje liep langs de restaurants, zaten er nog heel veel aan het voorgerecht. Om een uur of 01:30 pakten de Senegalezen de tassen weer in. Tot een uur of drie, ik weet het niet precies, want ergens ben ik van vermoeidheid in slaap gevallen, sluiten de koffietenten langs de waterkant. Ik snap nu ook wel dat ze niet helemaal alert zijn als ik daar 's morgens om een uur of 10 koffie kom drinken! 

Wat doen ze dan tussen 21:30 en middernacht? Nou flaneren. Bij voorkeur op zeer hoge hakken, maar verder heel stijlvol gekleed. Natuurlijk zijn alle winkels nog gewoon open, dus als je nog even snel wat wil kopen, dan is dat ook gewoon mogelijk. Onderstaande foto's heb ik net na 23:00 gemaakt in de winkelstraat in Lefkas.

Winkelend publiek om 23:00.

Ook kleine kinderen zijn van de partij.

Heb ik mij nu helemaal aangepast? Hmmm, nee niet helemaal. Na een flaneer rondje langs alle boten, ben ik wel weer uitgeflaneerd (uiteraard minus zeer hoge hakken). Maar dat geeft niet, want rond 21:00 begint mijn maag te knorren, en besluit ik meestal toch gewoon om maar wat te gaan eten.

Natuur

Afgelopen week ben ik een soort binnenzee ingegaan. Dit is een inham in het vaste land van Griekenland, en staat bekend om de veelheid aan leven dat zich daar in bevindt. Om deze binnenzee binnen te gaan moest ik door een kanaal van ongeveer 50 meter breed tussen allerlei ondieptes door. Ik was vrij laat dus de schemering was al ingetreden. Bij twee van de acht boeien deed de verlichting het maar, en de geleide lichten (dit zijn lichten die precies onder elkaar staan als je de juiste koers vaart) waren geheel niet zichtbaar. Er stond een behoorlijke stroming, dus het was nog aardig lastig om binnen de boeien te blijven!

Er komen diverse rivieren uit op deze binnen zee, dus is het water brak.

Als de natuur net zo mooi en uitbundig zou zijn op de binnen zee als de luchten tijdens het binnen varen van het kanaal, dan belooft het schitterend te worden.

Oever langs het ingangs kanaal.

Omdat het al donker was tegen te tijd dat ik door het kanaal was besloot ik lekker makkelijk af te meren in de jachthaven. Het is ook mogelijk om af te meren langs de kade (gratis) maar ik hoorde op het water al de luide muziek, en zag het reuzenrad draaien, dus de jachthaven aan de overzijde leek me een beter idee. Een van de mannen van de jachthaven hielp me bij het afmeren, en kwam zelfs aan boord om alle lijnen strak aan te trekken. Wat een service. Na even rond gelopen te hebben op de haven, en natuurlijk een cappuccinootje gedronken te hebben was ik toch niet helemaal gelukkig met hoe Madame Curie lag. Dus ik besloot heea om een uur of elf toch maar te veranderen. Tot mijn stomme verbazing, lukte het me niet om de boot naar voren te trekken!!! Na maanden rond gevaren te hebben zonder rekening te hebben gehouden met stroming, stond er hier in de jachthaven een flinke stroming!! In de Middellandse Zee is het verschil tussen hoog een laag water verwaarloosbaar, dus ik heb ook nooit gekeken waneer hoogwater viel. Maar omdat het een zeer nauwe doorgang is naar de binnen zee kan hier blijkbaar behoorlijk veel stroming staan. Het enige dat ik voor elkaar kon krijgen om de boot veilig te laten liggen was om haar scheef ten opzichte van de kade te laten. Gelukkig kwam het mannetje van de jachthaven de volgende ochtend en hielp me Madame Curie weer netjes recht te leggen.

Nu op naar de natuur. Ik ben vroeg vertrokken op advies om de sterke stroming voor te zijn. Het was nog windstil, mistig, en mysterieus.

Binnenzee

Meteen zag ik een grote school dolfijnen, vrolijk aan het rond springen. Dit is de eerste keer dat ik dolfijntjes acrobatische kapriolen heb zien uithalen!!! Een klein nadeeltje, ik kon ze alleen zien via de verrekijker dus foto's zaten er niet in.

Zoals jullie kunnen zien in het kaartje ben ik de gehele binnenzee kriskras overgestoken. Aan de noordzijde zijn een soort moeras gebieden. Schitterend.

Met enige regelmaat waren springende kleine visjes zichtbaar.



Een aardig stukje roeien naar de kant.



Mijn trouwe bijbootje.

Daar werd ik getrakteerd op twee ontmoetingen. Ten eerste met kwallen. Overal in het rustige water waren kwallen zichtbaar. Blijkbaar gedijen die ook goed op brakwater. Het waren er zoveel dat ik besloot toch maar niet te gaan zwemmen.

Prachtig helder water.



Maar daarna kwam het toppunt van mijn verblijf op de binnenzee. Ik zag een vrij grote vogel zwemmen, en ik besloot er toch even heen te varen op de motor nadat ik mijn anker had gelicht. Met mijn verrekijker in de aanslag probeerde ik het beest te naderen. Een pelikaan!! Daar wil ik een foto van. Dus zeer langszaam ben ik genaderd en het is gelukt; een foto van de pelikaan.



Take off!!!



Airborn.

Wat heb ik verder nog gezien? Nou 3x een schildpad, maar die beesten zijn zo snel! Veel vissen, en bijbehorende vissers in kleine bootjes. En heel veel muggen. Ik ben nog nooit in mijn leven zo vaak gestoken. Zelf gewapend met DEET en een klamboe was ik niet veilig. Uiteindleijk maar pillen genomen om niet helemaal gek te worden van de jeuk.



Typisch grieks vissersbootje.

Ondanks de muggen en het lichte ongemak van de geur van het water (brakwater stinkt in tegenstelling tot zoutwater wel) is deze binnenzee zeker de moeite van het bezichtigen waard!

Schade varen

Deze week heb ik voor het eerst schade gevaren. Grrrrrrrr. Madame Curie had al een paar schaafwonden links en rechts, maar die waren allen veroorzaakt door anderen, of gewoon door gebruik in de Middelllandse Zee. Maar deze keer had ik het geheel aan mijzelf te wijten. Ik was aan het afmeren in Amfilochia, en er stond aardig wat wind, maar niet meer dan windkracht 5. Het voelde goed, dus ik besloot af te meren. Twee Fransen stonden op de kade om de lijnen aan te nemen. Ik naderde met de juiste snelheid, en op het moment dat iedereen bezig was met de lijnen, pakte een golf de boeg, en duwde Madame Curie tegen de kade. Auw. En ik kon helemaal niemand anders de schuld geven. Geheel en al mijn fout. Zoals je je kunt voorstellen baalde ik enorm. (Ernstige understatement)

Gelukkig heb ik alle soorten verf aan boord, dus met een kwast in de hand ben ik de schade gelijk gaan bijwerken. Van een scheepslengte afstand is het nauwelijk nog te zien.



Argggg balen!!!



Na de verfwerkzaamheden.



Niets meer van te zien! Toch?



Plan B

Al enige tijd speel ik met het idee om niet door het kanaal van Korinthie te gaan, maar om aan de west zijde van Griekenland te blijven. De kogel is door de kerk, ik blijf aan deze kant. Waarom? Nou na continue rekening te hebben gehouden met de Bora (kwaardaardige wind uit het noorden) in Kroatie en Montenegro, is het een verademing dat er hier in de Ionische zee niet van die nare winden zijn. Gewoon elke morgen windstil, en vanaf een uur of 12 windkracht 3-4, later in de middag 5-6, en 's nachts gewoon weer windstil. Heerlijk. Aan de andere kant van het kanaal van Korinthie waait in de zomer maanden de Meltemi, weer zo'n waardeloze lokale wind, kracht 7-8. Dus ik blijf lekker hier!!!
Mijn nieuwe geplande route is te zien bij het tabje "geplande route".

Vakantie

In Griekenland heb ik helemaal het vakantie gevoel. Het is warm, zonnig, en er zijn veel toeristen. Om elk hoekje is wel een geschikte anker plek, dus eigenlijk is er weinig reden om een haven aan te doen. In Kroatie was de bodem zeer rotsachtig, en diep. Het was dus altijd twijfelachtig of de bodem goed zou houden, en daardoor kon ik Madame Curie niet met een gerust hart achterlaten. Ik Griekenland is het vaak zand of modder, en daar houdt het anker goed in, plus de baaitjes zijn hier een stuk beter beschut, dus de kans op plotselingen windvlagen is zeer klein. Sinds in ik Griekenland ben, heb ik veel geankerd.

Ankeren is ook gratis, dus als je ’s morgens wakker wordt met het onderstaande uitzicht is de verleiding zeer groot om nog een dagje te blijven liggen, en gewoon een beetje te luieren, snorkelen en misschien een boekje te lezen. Dus dat doe ik dan ook lekker.


Nee, de kleuren zijn niet ge-photoshopt!

Er is alleen een ding waar ik als noord Europeaan nog niet helemaal aan gewend ben. De zon. Het is hier meestal tussen de 24-34 graden, maar de zon brandt zeer sterk. Dus het is essentieel om een goede bescherming te hebben tegen de felle stralen. Sinds een weekje heb ik een windscherm, zoals die vaak op de Nederlandse stranden gebruikt worden omgebouwd tot een zonnetent. Jaren geleden stond dat een keer als tip in het tijdschrift Zeilen, en nu heb ik het in de praktijk gebracht. Het werkt super!

Ben ik nu veroordeeld om aan boord te blijven als ik anker? Nee zeker niet. Ik heb net als alle andere cruisers een rubberbootje bij mij, en kan dus gewoon naar de wal roeien. Ze hebben hier ook speciaal aanleg plaatsen voor deze bijbootjes lang de waterkant. En voor mij is het makkelijk te herkennen welke van mij is; ik ben een van de weinige die geen buitenboord motor heeft. Maar dat geeft niet, het is meestal maar 5 minuutjes roeien.

Inmiddels lig ik al een paar daagjes in Gaios, een zeer pittoresk dorpje op Paxos, en de haven meester heeft al weken geen zin om het havengeld te innen, dus lig ik hier gewoon gratis. Merk dat het feit dat het afmeren en ankeren hier zo goedkoop is ook echt bijdraagt aan het vakantie gevoel, als ik een dagje extra blijf, kost het me niets extra. Dus een dagje lummelen op zijn tijd is heerlijk.

Gaios.