Gibraltar

Op zaterdag 3 september ben ik vertrokken richting Gibraltar, een oversteek van 370 mijl. Als ik aangekomen ben, laat ik het weten.

We're going to Ibiza

25 Augustus ben ik vertrokken naar Ibiza. Zoals altijd in de loop van de middag vertrokken. Zonder stuurautomaat, maar het was hoog aan de wind, dus dat was verder geen probleem. Omdat ik er sinds vorige oversteek wel achter ben dat ik liever iets te veel, dan iets te weinig wind heb. De voorspellingen waren tussen 4 en 5 beaufort, en in het midden een dagje 6. Windkracht 6 is geen probleem voor Madame Curie, dus toch maar vertrokken. Er trok een "seasonal low" door de Middellandse Zee. De weersverwachtingen gaven allen aan dat het in het zuidelijke gedeelte wel mee zou vallen. Dus ben ik vertrokken naar Ibiza, in plaats van het dichterbijgelegen Mallorca. Net buiten de haven van Cagliari ligt een verkeersscheidingsstelsel, dit is een soort snelweg voor schepen. Je mag alleen varen in de aangegeven richting, of je moet naar de stoep (inshore traffic zone). Omdat ik het zeilend net niet kon halen heb ik eerst nog een drie kwartier gemotord, om uit het verkeersscheidingsstelsel te komen. Daarna de zeiltje gehezen, en de avond viel in. Na een kleine twee uur ging mijn AIS alarm: connectie probleem. Dit betekend dat mijn AIS nog wel ontvangt, maar dat ik mijn positie niet meer uitzend naar de andere schepen. Verdorie. Alle verbindingen losgehaald, weer vastgemaakt, en ........connectie probleem. Hier al met al een uurtje druk mee geweest, en het toen maar opgegeven. Frustrerend. De duisternis viel inmiddels in, dus het werd ook erg lastig om aan de verbindingen te werken. Eerst maar een stukje zeilen. Enkele uren later viel het me op dat de navigatie verlichting wel erg zwakje brande. Hmmmm zouden mijn accu's niet vol zijn? Heb wel de hele tijd aan de acculader gelegen in de haven.. Hmmmm. Snel mijn accu gemeten, en inderdaad, maar 10 volt. Eerst maar een twee uurtje op de motor varen, en dan meten wat het resultaat is. Zodra de motor liep was de navigatie verlichting weer fel, de AIS deed het weer, en de lader van de motor deed het. Oef. Ondanks het gedurende twee uur laden van mijn accu's, en het uitschakelen van de grootste stroomverbruiker, de koelkast, werd de verlichting na twee uur weer zwak, en viel de AIS weer uit.

Wat is de kans dat beide accu's tegelijk stuk gaan? Het zal er vast maar 1 zijn. Vloer eruit, 1 van de accu's los koppelen. Welke zou stuk zijn? Ze hadden beiden gelijk voltage (ze waren ook gekoppeld) dus dan maar gokken welke stuk is. In de haven zou dit allemaal eenvoudig zijn geweest, maar zoals verwacht stond er windkracht 4-5 dus de boot ging behoorlijk heen en weer, en ik wilde geen kortsluiting maken. Het nadeel als je accu's uitvallen is dat je binnen ook geen verlichting meer hebt, en dat je met een zaklamp op je hoofd aan het pielen bent.

Dus start van het experiment. Met slechts 1 accu aangesloten weer een uurtje op de motor, en dan zien of hij opgeladen is. Als het tegen valt, dan zal de andere accu wel heel zijn. Toch?

Na de hele nacht te hebben lopen pielen was de eindconclusie dat beide accu's het erg slecht deden. Met de ene kon ik ongeveer 4 uur vooruit, met de ander maar 2 uur. Zucht, dan maar zonder AIS. Maar na die 4 uur viel ook de kaartplotter uit. Dubbel zucht.

Uiteindelijk heb ik gedurende de dag alles uitgezet, en 's avonds, als de navigatie verlichting aan moest, de motor 2 uur laten draaien, en daarna kon ik het nog pak hem beet 4 uur uitzingen. Daarna moest de motor weer draaien. Je merkt wel hoe gewend je bent geraakt aan alle luxe, kaartplotter, AIS, koelkast, verlichting binnen. De Red Dragon (vorige boot)  had dit allemaal niet. De verlichting binnen was gewoon op batterijen.

Nadat ik de situatie maar geaccepteerd had heb ik wat proberen te slapen. Bij het aan dek komen zag ik mijn driekleur (navigatie licht boven in de mast) aan en uit knipperen. Oh nee, ook dat nog, een los contact. Nog 4 golven, en toen was het definief uit. Gelukkig heb ik meer verlichting, maar het is niet de officiele verlichting die je moet voeren als je onder zeil vaart. Als oplossing heb ik de verlichting aan gezet die hoort bij het varen op de motor, en een felle zaklamp aan de mast getaped die in het zeil scheen. De andere boten zullen wel gedacht hebben, maar ze konden me in ieder geval zien!!!!.

De dag met veel wind, bleek windkracht 7 te zijn, maar de golven waren in verhouding, dus dat viel allemaal reuze mee. Het werd uiteindelijk een snelle oversteek. 380 mijl in 103 uur. Rond middernacht meerde ik af in Ibiza. Natgeregend en moe. Voor het eerst in maanden heeft het geregend, een kort buitje, maar precies op mijn hoofd! En toen, slapen.

Cagliari

Aangekomen in Cagliari, na een wel verdiende paar uur slaap ben ik mijn zoektocht naar een nieuwe aandrijfriem begonnen. In een woord; kansloos. Elke winkel, dealer of scheepswerf die ik het vroeg gaf al schouder ophalend het zelfde antwoord: " Is momenteel niet op Sardine verkrijgbaar, en het is augustus, dus we kunnen ook niets bestellen". Blijkbaar ligt de gehele economie plat in augustus, iedereen is met vakantie. Overal zie je ook bordjes hangen, bij restaurants, winkels, verhuurbedrijven. In verband met vakantie gesloten. Dus na een kleine twee dagen werd duideijk dat ik geen aandrijf riem ging vinden, en dat ik ook de volgende oversteek zonder autopiloot moest doen. Balen.

De oude stad Cagliari op de berg

Dus dan maar terug naar het de toerist uithangen. De volgende ochtend vroeg opgestaan om de hitte een beetje voor te blijven met de bus vertrokken naar de oude stad. Daar waren de (inmiddels) bekende gebouwen. (Ik ben verwend geraakt door alle mooie gebouwen en plaatsen die ik heb bezocht!)


Amfitheater



Basiliek

 Maar ik heb ook een zeer bijzonder museum bezocht. De oude stad is gebouwd op Romeinse resten. Midden in de oude stad, onder een kerk hebben archeologen de resten gevonden van de oude stad Karalis, en die hebben ze zichtbaar gemaakt. Je kunt de straten, de huizen, en het riool gewoon zien liggen!


Oude stad Karalis onder de "nieuwe" oude stad.

Het bezoeken van deze opgraving was echt het toppunt van mijn bezoek aan Cagliari.

Comfort

Veel te lang geleden heb ik mijn site bijgewerkt, maar in Cagliari had ik na de eerste dag geen internet meer aan boord, en voor een cafe moest ik 20 minuten door de hitte lopen. Dus ja, dan krijgen andere dingen prioriteit.

Omdat ik de eerste nacht van een oversteek altijd het moeilijkst vind, vertrek ik meestal rond een uur of 4 uit de haven. Kan ik 's middags nog een beetje relaxen, slapen, en ben ik fris en fruitig als de nacht valt. Om te laten zien hoe "wild" het water is hier een paar foto's.

Laatste hoekje Sicilie.

Dit is het ruigste wat het is geweest. Het grootste gedeelte van de reis stond er bijna geen wind. Er stond ongeveer windkracht 1 of 2, maar ik had wel wind mee. De tweede dag, hield de autohelm stuurautomaat er mee op!!!. Ik had hem al minstens 10 keer uit elkaar gehaald, de contacten opnieuw gesoldeerd, het apparaatje via het dealer menu opnieuw ingesteld, en nu gaat hij stuk op iets simpels als een aandrijfriem!!!! En natuurlijk had ik daar geen reserve van bij me. Ik ben altijd sceptisch over electronica, maar nu was het echt de mechanica die het begaf.

Meestal vaart Madame Curie onder zeil gewoon recht door, behalve bij voor de windse koersen. En ja, die heb ik elke dag gehad. Dus werd ik veroordeeld to veel sturen. 's Nachts, als de wind helemaal weg viel, dan dobberde ik maar wat, zodat ik in iedergeval kon slapen. Een paar uurtjes op de motor, wat ik normaal gesproken zou hebben gedaan, ging niet. Op de motor heb je echt de stuur automaat nodig. Dus dan maar dobberen. Het resulaat is dat ik 136 uur over een oversteek van 274 mijl heb gedaan. Langzaamte record.

Maar ik heb elke dag kunnen koken, genieten van zondondergangen, en er zijn geen golven geweest die me heen en weer hebben gegooid. Dus ja, het was zeer comfortabel.

Wat een verschil met de video's van de vorige oversteek!!!!

Ben in Cagliari

Ben vanmorgen om 7 uur aangekomen op Sardine. Het was absoluut een comfortabele oversteek, heb er alleen heeeel lang over gedaan. Uitgebreider verslag volgt. Ga nu eerst nog een kleine siesta houden!

Oversteek naar Sardinie.

Morgen, de 16e, vertrek ik naar Sardinie. Omdat de vorige oversteek is tegen gevallen, zie ik nu best op tegen deze oversteek. Het is pak hem beet 300 mijl, en ik denk dat ik er wel 5 tot 6 dagen over doe. De stroming staat namelijk tegen. Toch is het raar dat een slechte oversteek maakt dat je meer opziet tegen nieuwe oversteken. Ik heb zelfs al voorzichtig gekeken of ik mijn Atlantisch traject iets kan verkorten door een extra tussenstop te maken in Lagos (Portugal). Ik hoop dat deze oversteek reuze meevalt, en veel confortabeler is. Dat zou een hoop rust geven voor nieuwe oversteken.

Ik laat het jullie weten als ik aangekomen ben op Sardinie!

Sicilie

Natuurlijk is er veel te bezichtigen en te genieten op Sicilie. En bovendien zijn mijn ouders een klein weekje komen meezeilen.

Voordat mijn ouders kwamen ben ik vanaf Catania eerste even naar het zuiden gegaan, om Siracusa te bekijken. In de ANWB toeristen gids was dit een van de toppers, en het leek me wel leuk om deze stad te gaan bekijken.
De afstand tussen Catania en Siracusa is dusdanig groot, rond de 30 mijl, dat ik daar de gehele dag over doe. Ik kwam dus pas rond 21:00 aan in Siracusa. Omdat ik wat geld wilde uitsparen ben ik maar voor anker gegaan, en de volgende ochtend wilde ik dan naar de jachthaven gaan.

Behoorlijke wind bij de ankerplaats

De volgende ochtend bleek het echter behoorlijk te waaien, precies dwars op de stadskade, en ook precies dwars op de ligplaatsen in de jachthaven. Hmm, zal ik nu wel of niet proberen af te meren, of kan ik beter wachten tot het eind van de avond als de wind gaat liggen? Dan kan ik niets zien van de stad, want de volgende dag moest ik alweer terug naar Catania om mijn ouders op te halen. Hmmm. De vlaggen lijken wel minder strak te staan in de stad. Net op het moment dat ik had besloten dat ik wel even naar de haven kon varen, om te kijken hoeveel wind er daar stond kwam de buurman met zijn bijbootje naar mij toe. Hij vroeg zich af of ik vervoer naar de stad nodig had! Ja graag, hoef ik ook niet meer te verhalen. (Er stond veel te veel wind om zelf met mijn bijbootje naar de kant te kunnen roeien). En siracussa was inderdaad schitterend.

Kerk in Siracusa

Ortiga, de oude stad van Siracusa

De volgende ochtend, niet te vroeg natuurlijk, weer vertrokken richting Catania om mijn ouders op te halen. Met mijn ouders wilde ik graag door de straat van Messina zeilen. In 2005 ben ik hier al een keer geweest met de marine, maar op eigen kiel leek me wel bijzonder.

Het eerste obstakel bleek het aan boord gaan. Zelf ben ik helemaal gewend om gewoon van en aan boord te springen, maar voor mijn ouders toch maar een loopplank geleend. Dat bleek al uitdagend genoeg!

De eeste dag kregen mijn ouders gelijk een vuurdoop. De afstanden zijn hier vrij groot, dus je moet eigenlijk elke dag ergens tussen de 20 en 30 mijl varen. Er stond een stevige wind, kracht 7 tegen, en we waren alle drie doorweekt toen we aankwamen in Riposto. Het afmeren was ondanks de aanwezigheid van extra handjes behoorlijk spannend. De weersverwachting voor de volgende dag bleek niet veel beter. Weer veel wind. Alternatief programma, een bezoekje aan Taormina, een van de meest toeristische plaatsjes in Sicilie. Om er te komen moesten we eerst een stuk lopen, toen met de trein, en vervolgens nog met de bus.

Amfitheater in Taormina

Terwijl we door het amfitheater liepen kreeg ik een vreselijk deja vu gevoel. Volgens mij ben ik hier al eens geweest. Hmmm. Vijf minuten later wist ik het zeker, hier ben ik in 2005 ook geweest! Lekker suf, zoveel moeite om dit plaatsje te bereiken, en ik was er al geweest.

Nogmaals door de staatjes gelopen en genoten van de lokale specialiteit, arranchini. Dit zijn een soort nasi ballen, maar dan niet met nasi, maar met Italiaanse rijst. Ik ben voor de pistache variant gegaan.

De volgende dag hebben we zeil gezet richting Messina. De wind was een stuk aangenamer, maar het bleek nog een flinke kluif te zijn om in Messina aan te komen. Het laatste stuk hebben we al motorsailend afgelegd, en rond 22:00 lagen we vast in Messina.

De straat van Messina is berucht en beroemd om zijn valwinden en gemene draaikolken, dus het nauwste gedeelte is alleen begaanbaar bij slack (het omslag punt van eb naar vloed als de stroming het minst is). Gelukkig viel dit niet te vroeg, en kon ik lekker tot een uur of negen uitslapen. Rond half twaalf zijn we vertrokken.

Direkt na vertrek werden we al getrakeerd op de bijzondere boten die in de straat van Messina varen om zwaardvissen te vangen.


Voor de boot steekt een stellage uit die ongeveer 1.5 keer de bootlengte heeft, en daar zit een mannetje met een harpoen om de zwaardvissen te vangen.

Boven in de stellage zitten vier man, en die kijken vanaf die hoogte naar het water om te zien waar de zwaardvissen zijn. Het is bijzonder indrukwekkend zoals ze rondjes varen. En van heel dichtbij hebben we ze gedag kunnen zeggen!


Om het smalste gedeelte van de straat te bereiken moesten we opkruizen, maar we konden bijna alles op zeil doen. Bij het ronden van deze elektriciteits mast zijn we de straat weer uitgevaren. Geen rare stromingen, goede wind, en een schitterende tocht.

Trots dat we door de straat gevaren waren, zijn we doorgegaan naar de eerst volgende haven, Milazzo. Veel later dan gepland zijn we daar afgemeerd. De volgende ochtend zijn mijn ouders weer van boord gegaan. Volgens mij hebben ze het reuze naar hun zin gehad.