Vakantie

In Griekenland heb ik helemaal het vakantie gevoel. Het is warm, zonnig, en er zijn veel toeristen. Om elk hoekje is wel een geschikte anker plek, dus eigenlijk is er weinig reden om een haven aan te doen. In Kroatie was de bodem zeer rotsachtig, en diep. Het was dus altijd twijfelachtig of de bodem goed zou houden, en daardoor kon ik Madame Curie niet met een gerust hart achterlaten. Ik Griekenland is het vaak zand of modder, en daar houdt het anker goed in, plus de baaitjes zijn hier een stuk beter beschut, dus de kans op plotselingen windvlagen is zeer klein. Sinds in ik Griekenland ben, heb ik veel geankerd.

Ankeren is ook gratis, dus als je ’s morgens wakker wordt met het onderstaande uitzicht is de verleiding zeer groot om nog een dagje te blijven liggen, en gewoon een beetje te luieren, snorkelen en misschien een boekje te lezen. Dus dat doe ik dan ook lekker.


Nee, de kleuren zijn niet ge-photoshopt!

Er is alleen een ding waar ik als noord Europeaan nog niet helemaal aan gewend ben. De zon. Het is hier meestal tussen de 24-34 graden, maar de zon brandt zeer sterk. Dus het is essentieel om een goede bescherming te hebben tegen de felle stralen. Sinds een weekje heb ik een windscherm, zoals die vaak op de Nederlandse stranden gebruikt worden omgebouwd tot een zonnetent. Jaren geleden stond dat een keer als tip in het tijdschrift Zeilen, en nu heb ik het in de praktijk gebracht. Het werkt super!

Ben ik nu veroordeeld om aan boord te blijven als ik anker? Nee zeker niet. Ik heb net als alle andere cruisers een rubberbootje bij mij, en kan dus gewoon naar de wal roeien. Ze hebben hier ook speciaal aanleg plaatsen voor deze bijbootjes lang de waterkant. En voor mij is het makkelijk te herkennen welke van mij is; ik ben een van de weinige die geen buitenboord motor heeft. Maar dat geeft niet, het is meestal maar 5 minuutjes roeien.

Inmiddels lig ik al een paar daagjes in Gaios, een zeer pittoresk dorpje op Paxos, en de haven meester heeft al weken geen zin om het havengeld te innen, dus lig ik hier gewoon gratis. Merk dat het feit dat het afmeren en ankeren hier zo goedkoop is ook echt bijdraagt aan het vakantie gevoel, als ik een dagje extra blijf, kost het me niets extra. Dus een dagje lummelen op zijn tijd is heerlijk.

Gaios.

Drieluik

Een beetje laat, maar toch nog een post over voormalig Joegoslavië. Veel mensen, en ook de toeristische gidsen geven aan dat er drie schiereiland dorpjes zijn die veel op ansichtkaarten stonden. Na de oorlog liggen twee daarvan in Kroatië, en een in Montenegro. Alle drie de dorpjes heb ik bezocht. Het drieluik is compleet.

Rovinj.

Primosten.

Sveti Stefan.



Excursie naar Albanie

Omdat ik met Madame Curie Albanie voorbij gevaren ben, wilde ik toch graag een georganiseerde excursie maken naar Albanie. Het eiland Corfu ligt op het dichtbijzijnde punt maar 1.2 mijl van Albanie. Ik heb in Albanie 2 plaatsen bezocht, de ruines van Butrint, en de havenplaast Saranda.
Het eerste dat opviel is dat Albanie heel groen is, veel bomen, weilanden, en drassige gronden. Heel anders dan de gebieden waar ik hiervoor geweest ben. Er liepen zelfs koeien!

De ruines van Butrint lagen hier ook in deze weelderige omgeving. Dat is maar goed ook, het was 35 graden, en de schaduw waardeerde ik enorm!. Butrint is een stand die in de loop van de eeuwen in aangepast. Ze zijn begonnen met bouwen 200 jaar voor Christus, en hebben de laatste wijzigingen gedaan in de 14e eeuw na Christus. De diverse verschillend bouwstijlen zijn goed zichtbaar en goed bewaard gebleven.

Diverse bouwstijlen van muren zijn zichtbaar.

Het geheel aan ruines is omgeven door een soort zoetwater grachten systeem. Daar leefde vanalles is, met name insekten, en ook schildpadden.

Ik wil niet weten hoeveel muggen ze in dit stilstaande water aan het kweken zijn.

Verder waren er de traditionele gebouwen, verdedigingsforten, kerken, en badhuizen.

Basiliek

Verdedigingswerken op de heuvel.

Daarna per bus weer terug naar Saranda. De weg is nog niet helemaal klaar, en ook pas vorig jaar aangelegd, hiervoor was er alleen een gravel pad. Saranda is een heel treurige havenstad. De Albanezen willen deze plaats ombouwen tot een groot toeristisch badparadijs, vandaar ook de aanleg van de weg naar de toeristische atraktie Butrint. Om de toeristen te huisvesten zijn ze massaal begonnen met het bouwen van hotels, ze hebben geen geld, dus alleen de skeletten staan. Het worden allemaal 3 sterren hotels, dus zwembaden daar is niet in voorzien. Het strand wat aanwezig is voor de gehele stad Saranda is maar miniscuul, dus daar gaan die duizenden toeristen niet op passen. Er is een soort overkoepelend plan, en alle bouwwerken die daar niet in passen worden door de regering dus ook gesloopt. Al rijdend door de stad zie je dus ook allemaal half ingestorte hotels, en hotels in alle (begin) fases van de bouw.

Het scheefgezakte gebouw is opzettelijk gesloopt.

Het totaal plaatje van de haven stad vind ik al met al treurig. Ik zie ook niet hoe de toeristen hier zouden willen komen.

Hotels langs de kust van Saranda.

Maar wat het meest opviel, is dat de Albaneze trots zijn om Albanees te zijn. Overal zie je Albanese vlaggen langs de weg, op gebouwen.

Aanloop Corfu

Na 54 uur zeilen keek ik uit naar het moment dat ik kon roepen: "land in zicht!". Niet dat ik al die tijd geen land gezien had, ik ben namelijk redelijk in de buurt de Albanische kust gebleven, maar het is altijd bijzonder om het eiland van je bestemming voor het eerst te zien. Zo groot was ook mijn teleurstelling. Toen ik Corfu op 10 km had genaderd zag ik het onderstaande.

Corfu

Nog eens kijken, nog eens goed kijken. Nee, Corfu is nog steeds niet zichtbaar!!! Alleen aan de hand van het aantal veerboten en cruise schepen dat ik zag wist ik dat ik in de buurt was. En natuurlijk dankzij de GPS. Het euforie momentje van "land in zicht" heb ik niet gehad, Corfu werd pas zichtbaar toen ik er bijna op gezeild was.

Het grote voordeel van bewolking is dat je wel de meest romantische zonondergang hebt.

Deze lucht maakt een hoop goed!

Ik had gedacht dat het inklaren in Europa eenvoudig zou zijn. Geen oostblok bureaucratie meer, gewoon Europa. Maar ook hierin had ik mij behoorlijk vergist. Toen ik om 22:00 aankwam in de grote haven van Corfu werd ik weggestuurd. "De douane is dicht" werd door iemand uit een hokje naar mij geroepen. Ga maar naar de jachthaven. De jachthaven was nog een aardig eindje varen, maar rond middernacht lag ik afgemeerd. Eerst een heerlijke douche, en daarna heerlijk lang slapen!!!! Tijdens mijn oversteek ben ik elke 15 minuten wakker geworden om zeker te stellen dat ik nog de goed kant op voer, en om te controleren of er geen scheepvaart was. Dus ik keek uit naar een lange ononderbroken nacht. De volgende ochtend werd ik al om 07:00 wakker, dus echt uitgeput was ik niet. Om 9 uur ben ik naar het haven kantoor gegaan om in te klaren. Daar kon  ik natuurlijk niet inklaren, ik kwam van een niet EU land, en de dependance in de jachthaven kon allen schepen die uit Europa kwamen afhandelen. Om een lang verhaal kort te maken, terug gegaan naar de hoofd douane, per bus. Daar geen stempel gekregen omdat ze eerst de boot wilde zien. Uiteindelijk is Madame Curie 3dagen na aankomst pas ingeklaard. Toen de havenpolitie vroeg wanneer ik nou precies was aangekomen, gaf ik aan dat er sprake was van een misverstand, en de drie dagen waren geen enkel probleem!!! Dus de "waarde" van een stempel is in Griekenland een stuk lager dan in Kroatie.

Montenegro in vogelvlucht.

Allereerst natuurlijk het noodzakelijke in en uitklaten. En natuurlijk alle bijbehorende stempels, en hoe kan ik het vergeten, het aanschaffen van een cruisingpermit.

Cavtat, hier uitgeklaard uit Kroatie

In Zelenika ingeklaard in Montenegro.

Na deze formaliteiten is het genieten begonnen.

Uitzicht vanaf het "blood smeared" fort.

Vanaf het door de Turken gemodificeerde fort is de ingang van de bay van Kotor goed te overzien. Alle vijanden die hier naar binnen wilde komen werden gelijk gezien. Het fort dankt zijn naam aan alle mensen die vanaf het fort gedood zijn. Zo hadden ze de gewoonte om brandende olie naar beneden te gooien op de vijand.



Een eilandje met een kerk, een eilandje met een klooster.



Het kerkje links op de foto staat op een door mensen gebouwd eiland. Ze hebben dit eiland en bijbehorende kerk gebouwd nadat vissers een schilderij van Maria en baby jesus hebben gevonden op een paar rotsen. Sindsdien danken vele zeelieden Maria hier als ze een gevaarlijke situatie hebben overleefd.

Madame Curie afgemeerd bij het kerkje.

Gewoon omdat ik het een mooie foto vind.



Ruine van een kerkje op 300 meter hoogte bij Kotor.



Uitzicht vanaf het verdediging fort boven Kotor.



Geen cappuccino meer, maar iced coffee.



In Montenegro 2x een omweerbui overgekregen. Zeer goed
zichtbaar van afstand!!!



Na de bui is het wel duidelijk welke kant je op moet zeilen
om het geluk te vinden.



Budva.



Spookstad Stari Bar




Zoetwater bron die Stari Bar van water voorzag.

Griekenland!

Ja!!!!
Ik ben aangekomen op Corfu, mijn eerste kleine oversteekje. Afstand 169 mijl, maar door tegen wind, afgelegde afstand 207 mijl. Duur 54 uur.

Een Montenegro dan? Nou daar ben ik 6 dagen geweest, en die zijn voorbij gevlogen.

Jongens blijven jongens

Dubrovnik is een schitterend plaatsje. Eigenlijk is de gehele oude stad een museum. Er zijn maar enkele ingangen door de stadmuur de oude stad in. De gehele stadsmuur staat nog overeind. Nou ja, de stadsmuur is tijdens de laatste oorlog in 1991 behoorlijk beschadigd geraakt, maar is inmiddels weer helemaal hersteld.

Stadsmuur om Dubrovnik.

Het is mogelijk om over deze stadsmuur om de stad heen te lopen. En vanaf daar kun je de hele stad overzien. Op de hoekpunten van deze stadsmuur bevinden zich verdedigingstorens. De foto hier onder heb ik genomen vanaf een hoger gelegen fort. Dubrovnik, en de stadsmuur die het stadje omgeeft zijn goed zichtbaar.

Oude gedeelte van Dubrovnik.

Vanaf de stadmuur kon ik goed het allerdaagse leven van de stad overzien. Ondanks de vele touristen die Dubrovnik in de zomermaanden overnemen wonen er toch nog gewoon mensen in de stad. Zo zag ik vanaf de stadsmuur wat jongens voetballen met een rode bal. Gewoon twee doeltjes gebouwd tussen de gebouwen, en voetballen maar!


Niet gehinderd door toeristen waren deze kinderen aan het voetballen.
De grafiti op deze muur is de enige grafiti die ik heb gezien in
heel het oude gedeelte van Dubrovnink

 Vanaf de stadsmuur kon ik zien dat het steeds onvoorzichtiger werd. En toen vloog de rode bal over de muur die het kerk/kloostercomplex omgeeft. Eerst was er schok, maar onmiddelijk maakte die plaats voor ondeugendheid. Hoe die bal terug te krijgen? Ik kon over de stadsmuur de jongens volgen. Een stukje verderop werden herstel werkzaamheden uitgevoerd, en via de steigers konden de jongens in de kloostertuin kijken, en zagen ze de bal liggen.

Uitzicht op de kloostertuin.

Vervolgens ontstond er discussie, wie zou er nu over de muur klimmen? Het was duidelijk dat ze het eigenlijk niet durfde. Net toen een wat stoerder joch het leek te gaan durfen, begon een vrouw op de stadsmuur tegen ze te roepen. Na wat heen en weer geschreeuw gaf de vrouw het op, en liep verder. Het grootste joch, klom over de muur met uitstekende ijzeren pinnen en rende naar de bal. De bal werd snel over de muur gegooid. Vanaf de steiger hadden de minder stoere jochies allerlei aanwijzingen voor de jongen in de kloostertuin over hoe hij er nu weer uit kon komen! Gelukkig voor hem stond er een boom vlak bij de muur, en kon hij er weer overheen klimmen.

Muur van zeker 2.5 meter hoog!

Terwijl ik doorliep over de stadsmuren kon ik horen hoe de jochies weer aan het voetballen waren. Midden in wat voor mij een openlucht museum is.